معلولیت محدودیت نیست.انسان زمانی محدود خواهد شد که نتواند از فکرش و قدرت

مغزش استفاده کند.یک اتفاق،یک حادثه و یا یک نقص مادرزادی انسان را محدود

نمی کند.تنها کافیست اراده کنی،فعل خواستن را صرف کنی و نیروی درونی ات را فعال کنی

و از خداوند یاری بخواهی.آنگاه هیچ نیرویی نمی تواند تو را متوقف کند.

مسابقات پاراالمپیک که هر ۴ سال یک بار برگزار می شود نمونه ای بارز از اجتماع

انسان هایی است که با هزاران چالش مواجه شده اند اما بر همه ی سختی ها غلبه کرده اند.

آنها عاشق هستند،عشق در وجود آنها موج می زند،آنها مثال بارز عبارت

(نابرده رنج،گنج حاصل نمی شود) هستند.

 

آن ها نقص جسمی خود را عاملی برای محدودیت و توقف ندانستند،بلکه از آن به عنوان عاملی

برای حرکت رو به جلو استفاده کرده اند.

بیایید بارها تمرین کنیم و بگوییم تا این جمله را ملکه ی ذهن خویش سازیم:

با منفی نگری کاری از پیش نمی بریم.منفی نگری ما را متوقف می کند و ما هرگز نمی خواهیم

متوقف شویم.انسان قدرتمند است.پس بهتر است از جنبه های مختلف قدرت انسانی استفاده کنیم.

سکون لذت بخش نیست بلکه تحرک عامل رسیدن به قلل موفقیت است.

اگر تا به امروز خودت را محدود فرض کردی،از امروز تغییر کن،فقط کافیست چشمانت را ببندی

و به همان مسابقات پاراالمپیک فکر کنی اگر معلولیت محدودیت بود و اگر معلولیت انسان را متوقف

می کرد پس این همه اسطوره در مسابقات پاراالمپیک چه می کنند؟

تو نیز یکی از آنها هستی،تو قدرتمندی.تنها کافیست شروع کنی و از خداوند یاری بگیری.

دانلود فایل PDF این مقاله

 

برچسب ها

ارسال نظر شما

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *